Wat maakt Stein voor Pierre Quanjel?

“Wat ik als sergeant in Nieuw-Guinea heb meegemaakt, heeft de rest van mijn leven beïnvloed.”

In deze rubriek vertelt een trotse inwoner van Stein wie hij is, wat hij doet en waarom het zo mooi wonen en werken is in onze gemeente. Dit keer is het de beurt aan Pierre Quanjel (79), die als veteraan het een en ander heeft meegemaakt.

Toen Pierre negentien jaar oud was, vertrok hij vrijwillig als sergeant naar Nieuw-Guinea. De Nederlandse militairen moesten daar voorkomen dat Indonesië de voormalige Nederlandse kolonie binnenviel. “Wat ik daar heb meegemaakt, heeft de rest van mijn leven beïnvloed,” vertelt Pierre. “In het begin had ik een mooie tijd, tot de eerste schermutselingen – dat zijn kleinschalige militaire vuurgevechten – kwamen. Ik was uitgezonden met een vriend van mij, die ook sergeant was. Tijdens de eerste gevechten is hij gesneuveld. Dat heeft me een flinke schok gegeven. Vanaf dat moment waren mijn ogen geopend.”

Sergeant P. Quanjel

Nadat zijn vriend stierf, nam Pierre zijn rol als sergeant nog serieuzer. “Ik gaf meer tegenspraak als ik opdracht kreeg om een patrouille te gaan lopen. Ik wilde dan eerst precies weten wat we konden verwachten. Dat zorgde ervoor dat iedereen met mij mee wilde. Zelfs de Papoea’s, de oorspronkelijke inwoners van Nieuw-Guinea, wilden mee met Sergeant Quanjel – of Sergeant Fredje, dat konden ze beter uitspreken. Wij probeerden de Papoea’s aan alle kanten te ondersteunen, qua voedsel, opleiding en andere zaken. Het doel was om ze onafhankelijkheid te geven. Daardoor waren ze enorm Nederlandsgezind.”

Na de oorlog

Toen Nederland, Indonesië en de Verenigde Naties tot een vredesakkoord kwamen, werden de Nederlandse militairen weer op het vliegtuig naar huis gezet. “Het wringt nog altijd dat we het gebied zo hebben moeten verlaten en de Papoea’s in de steek lieten. Die herinnering draag ik voor de rest van mijn leven als een brandvlek op mijn ziel.” Eenmaal terug in Nederland kregen de militairen geen nazorg of begeleiding, zo vertelt Pierre. “Wij hebben toen zelf een vereniging van veteranen opgericht, waarmee ik tot op de dag van vandaag nog bijeenkomsten heb. In ’96 ben ik met een dienstkameraad teruggegaan naar Nieuw-Guinea. Bij thuiskomst heb ik alles op een rijtje gezet en een boek geschreven. Dat heeft me heel goed gedaan.”

Een echte Steindenaar

Na zijn diensttijd ging Pierre bij DSM en later bij Rijkswaterstaat werken en verhuisde hij naar Stein. “Ik voel me echt een Steindenaar. Ik heb hier langer gewoond dan waar dan ook. Stein heeft voor mij alles wat er te bieden is; ik speel bij de fanfare, kan er mooi wandelen en fietsen, kan me snel verplaatsen door de autowegen, heb mijn vrienden dichtbij en woon bij de Maas, die in mijn hart gesloten zit. Ik kan niet zonder Stein.” Hoe Pierre de typische Steindenaar omschrijft? “Een echte Steinder Bök: hij kan koppig en eigenwijs zijn, maar is ook sociaal en hartelijk!”

Artikel Pierre Quanjel

Ook een verhaal te vertellen?

Deel hieronder je verhaal met ons!

Verhaal indienen