Een ode aan Stein

Een schat aan gedichten

“Ik heb nooit door gehad dat ik goed kan dichten”, vertelt Frans van Mulken. Hij is zich na zijn pensioen gaan richten op zijn favoriete hobby’s. Die zijn samen gekomen in een officieel volkslied voor Stein ‘t Maaskentj Leed en in een dichtenbundel De Maaskentj. Frans vertelt zijn verhaal.

Dat Frans goed kan vertellen, blijkt al gauw. In zijn tuin gaan we terug naar de oorsprong van zijn dichtkunsten. Hij vertelt dat hij zich altijd heeft bezig gehouden met de Nederlandse en de Limburgse taal. Toen hij op zijn 56e met pensioen ging, kreeg hij de vraag wat hij het liefst wilde gaan doen. Zijn antwoord: schrijven, muziek maken en dichten. Op een dag zat hij in zijn tuin toen een vogeltje begon te fluiten. “Ik floot een melodie naar hem en er ontstond een mooi gesprek.” Hierover ging het eerste gedicht: Het pratende vogeltje.

“Een uit de hand gelopen project”

Elk kerkdorp van Stein heeft zijn eigen cultuur en dialectuitspraak. “De nuances zijn klein, maar ze zijn er.” Om die diversiteit te bundelen, besloot hij samen met Guus Peters en Ed Gravéé een stichting op te richten. “Het resultaat hiervan is het volkslied: Maaskentj Leed. Het lied, met de teksten van Frans, is later gekroond tot het officiële volkslied van Stein. “We komen uit dezelfde, mooie streek. Maar wel allemaal met onze eigen eigenaardigheden. Veel mensen hebben bij het maken van dit lied samengewerkt. Zo zorgen we voor het behoud van ieders dorpsmentaliteit en -dialect”, vertelt Fans.

“De bundel is een volledig uit de hand gelopen project”

Tijdens de presentatie van ’t Maaskentj leed beloofde zijn vriend, John Baggen (fotograaf en grafisch vormgever) zijn gedichten in een mooie bundel uit te brengen. Het is een volledig uit de hand gelopen project geworden. Een bundel met gedichten van Frans en foto’s uit de Maasvallei van John Baggen en Fons Verhoeve. “We laten mensen een kijkje nemen in de mooie omgeving waarin wij hier leven. De prachtige kernen die verbonden zijn door de Maas.”

“Mijn opa, die schreef gedichten”

Soms schrijft Frans elke week een gedicht en dan een half jaar niet. “In eerste instantie schreef ik gedichten voor mijn naaste familie. Die printte ik uit in kleine boekjes.” Steeds meer mensen begonnen naar zijn dichtbundels te vragen. Wekelijks verschijnt er een gedicht in de VIALimburg. “Het grappige is dat ik zelf nooit zo in de gaten heb gehad dat ik goed kon dichten. Ik ben begonnen met schrijven voor het nageslacht, mijn kleinkinderen. Dat zij kunnen zeggen: “Mijn opa, die schreef gedichten”, vertelt hij enthousiast.

Meer zien van Stein? Neem dan een kijkje op Stein stil genieten.

Ook een verhaal te vertellen?

Deel hieronder je verhaal met ons!

Verhaal indienen